Het misverstandrond empathie
Dit is wat ze je niet vertellen
Er is iets wat ze je nooit vertellen over empathie.Niet in de boeken.Niet in de mooie Instagramquotes.Niet in de woorden waarmee je jezelf probeert te begrijpen als je wéér leegloopt in de aanwezigheid van een ander. Empathie is een gave, ja.Maar het is ook een verantwoordelijkheid.En dat laatste vergeten we maar al te graag.
Misschien herken je het wel?
Want het is verleidelijk, dat verhaal waarin jij voelt voor tien, en de wereld steeds te veel is, en jij daardoor niet anders kunt dan je terugtrekken, overnemen, pleasen, verdwijnen.
Is het ook zo voor jou ...
Het is een verhaal waar je in kunt wonen.Zacht meebewegend, excuserend, verontschuldigend.Een plek waar je gevoeligheid altijd de reden is waarom het leven zo scherp aanvoelt. Waarom jij niet kunt.Waarom jij geen ruimte krijgt.Waarom jij altijd geraakt wordt, en de ander te veel is.
"Maar het is een misverstand.Een gevaarlijk, troostend misverstand."
Laten we even eerlijk zijn met elkaar.Jij & ik.
Want als je alles voeltmaar niets draagt,ben je niet empathisch—je bent overgeleverd.En dat is iets anders. Empathie is geen excuus om jezelf kwijt te raken.Het is een uitnodiging om jezelf te vinden. Het vraagt dat je onderscheid maakt.Tussen wat van jou isen wat je slechts oppikt.Tussen je ware jaen je geconditioneerde 'ik voel dat jij iets nodig hebt, dus ik verdwijn wel even'.
Empathie zonder aanwezigheidis overspoeling.Empathie zonder bewustzijnis verwarring.Empathie zonder zelfis leegloop.
Ik schrijf dit niet als iemand die erboven staat.
Ik schrijf dit als iemand die het doorvoeld heeft.Die weet hoe aantrekkelijk het is om te zeggen: "Ik voel alles."en daarmee niets meer te hoeven kiezen. Die weet hoe het is om steeds op te letten:hoe het met iedereen gaat,wat er onuitgesproken blijft,wat jij moet fixen voordat het escaleert.Alsof jouw voelen het cement is dat alles bijeen moet houden. Maar voelen is niet hetzelfde als dragen.Voelen is niet hetzelfde als oplossen.En jouw gevoeligheid hoeft niet de reden te zijn waarom jij klein blijft. Het mág de reden zijn waarom je eindelijk kiest.Voor dieper.Voor echter.Voor minder ruis en meer waarheid. Ik weet dat je moe bent.Niet omdat je te gevoelig bent.Maar omdat je nooit geleerd hebt hoe je je eigen veld bewaaktzonder het af te sluiten.Omdat je altijd dacht dat voelen betekende: openstaan voor alles.Omdat je nog gelooft dat het noble is om iedereen voor te laten gaan. Maar er is een ander verhaal mogelijk. Eentje waarin je niets minder hoeft te voelen—maar waarin je wél leert thuiskomen in jezelf.Eentje waarin je zacht blijft,zonder jezelf uit te leveren.Eentje waarin je voelt wat van jou is,en dat als heilig bewaakt. Niet vanuit angst.Niet vanuit afstand.Maar vanuit aanwezigheid. Misschien voel je dat dit voor jou is.Misschien doet het een beetje pijn om dit te lezen.Zoals het altijd even priktwanneer iets klopt.Zoals alleen waarheid dat kan. Blijf daar even.Bij dat voelen.En stel jezelf één vraag: Wat als ik alles blijf voelen,maar nu zélf bepaal wat ik ermee doe?
Ready to book?
En als je dat pad wilt verkennen, weet dan dat ik het loop.Niet enkel als coach. Niet enkel als leider.Maar als mens die net als jij op zoek is naar hoe je een gevoelig hart stevig in je borstkas kunt dragen. En daar steeds beter in slaagt. I’ve gone over the mountain, and I will show you a way to travel.Je bent welkom.
Ik ben geïnteresseerd